Benim doğduğum sene Beşiktaş şampiyon olmuş, 25 Mayıs 1991'de Galatasaray ve Beşiktaş'ın şampiyonluk sayısı eşit: 8 Babamı düşünsenize: bi kızın var (Beşiktaşlı), oğlun olmuş (Beşiktaşlı) takım şampiyon (hem de üst üste 3.defa!) Bi adam başka ne ister.
Ama bugün olduğumuz yerde 52 yılda 10 şampiyonluk görmüş babama değil, 24 yılda 3 şampiyonluk görmüş bana bakmanızı istiycem. Ben bittim artık, yeter. 3 şampiyonluk var, 2sini hatırlıyorum. 90'larda çocukluğunu yaşamış Beşiktaşlılar olarak şu son 12 yıldır biz bittik artık yeter!
5 sene boyunca okulda her takım şampiyon oldu, her takım. HER TAKIM. Birisi hariç. Galatasaray şampiyon oldu, Bursaspor şampiyon oldu, Fenerbahçe şampiyon oldu, Trabzon dedi ki ben de şampiyon oldum. Birisi hariç. Ben var ya bittim bittim ben artık.
Aforizma yazmaktan bıktık artık biz! İyi gün taraftarı değiliz çünkü iyi gün görmedik. Bak inanıyorum Bilic de üzülmüştür ama bizim şu ciğer komple gitti. Bak ne diyorum, ben sağlık sigortası formunu doldururken Beşiktaşlıyım yazdım da kanseri poliçe kapsamından çıkardılar. Biz var ya, bıktık artık.
Bi babanın evladına bırakıcağı en büyük hazinelerden birisi hakikaten Beşiktaş'tır, ben buna hala inanıyorum. Ama kenara çekip diyceksin ki; mutlu olmak istiyosan başka takımı tut, baban gibi olmak istiyosan Beşiktaş'ı. Benim babam da bitti yıllar önce, vallaha ben de bittim artık.
Buna ister siyasi deyin ister demeyin ama 2000lerin başından beri, aklı başında, eli vicdanında herhangi bi Beşiktaşlı'nın mutlu olduğu gün sayısı ya 3 ya 5, çok net. Bizim zaten kendimizi bildik bileli elimiz vicdanımızda, ama artık birileri de başının iki elinin arasından kaldırıp şapkayı önüne koysun. Çünkü biz bittik. Son 2 yıldır ya #feda dedik ya #gururlan dedik ama artık #yeter.
